Kobyle - Kobyle 29, Thomas Hardy*
Ławka w ogrodzie
Dawniej zielona – łuszczy się, sinieje,
Niegdyś stabilna – na nogach się chwieje;
Wnet się rozpadnie, ślad po niej się zatrze,
Wnet się rozpadnie, ślad po nie się zatrze.
W nocy, gdy mrokiem nasiąka róż dywan,
Zjawia się każdy, kto na niej siadywał:
Siadają znów, jak rząd widzów w teatrze,
Siadają znów, jak rząd widzów w teatrze.
Pod ich ciężarem ławka się nie łamie,
Powódź nie topi ich, nie mrozi zamieć:
Bo lżejsi są niż powietrze najrzadsze,
Tak, lżejsi są niż powietrze najrzadsze!
2013
- Zygmunt Kaczmarek - 2013-07-24 19:30 
